آتش خویش هر کسی می سوخت
داد درویشی از سر تمهید سرقلیان خویش به مرید
گفت کز دوزخ ای نکو کردار قدری آتش به روی آن بگذار
بگرفت و ببرد و باز آورد عقد گوهر ز درج راز آورد
گفت در دوزخ هر چه گردیدم درکات جحیم را دیدم
آتش و هیزم و ذغال نبود اخگری بهر اشتعال نبود
هیچ کس آتشی نمی افروخت زآتش خویش هر کسی می سوخت
مرحوم صغیر اصفهانیفَاتَّقُوا النَّارَ الَّتِی وَقُودُهَا النَّاسُ وَ الْحِجارَةُ أُعِدَّتْ لِلْکافِرِین بقره ۲۴
از آتشی بترسید که هیزم آن بدنهای مردم (گنهکار) و سنگها است و برای کافران آماده شده است
+ نوشته شده در شنبه نوزدهم بهمن ۱۳۹۲ ساعت توسط وحیده : به یاد پدر شهیدم
|