گلخانه: اثر شهید سید محمد موسوی

من به گفتگوی با تو دلخوشم

ای امان دل های گریزان، پناه بخش لحظه های پریشان، پشتیبان دست های خالی ضعیفان، گنج پنهانی خانه های فقیران، تیماردار زخم های دل شکستگان و ای یاور و امداد رسان صالحان!

تو کفایت کننده هر بنده ای هستی که دست توکل به دامان اراده تو بزند.

تو پناهگاه هر کسی هستی که به آغوش پرمحبت تو پناه آورد و سر تضرع بر درگاه عطوفت تو بنهد. تو نگهبان و مراقب هر بی پناهی هستی که خود را در حرز امن ولایت تو قرار دهد و از تو امان نامه بطلبد.

تو یار و مددکار هر بیچاره ای هستی که در وقت نیاز و اضطرار، تو را به مدد بطلبد و از تو کمک بخواهد.

تو آمرزنده و بخشایش گر هر گناه کاری هستی که بار گناه خویش را در درگاه توبه و استغفارت سبک می کند.

تو را چگونه باید خواند که گستره عظمت و کبریایی ات، هر عظیم و کبیری را در بر می گیرد و دامنه سیادت و بزرگواری ات بر هر سید و مولایی بسط می یابد؟

گرفتاران در چنبره غربت، تو را فریادرس خویش می دانند و سرگشتگان به غم نشسته، از تو شادمانی می یابند.

دعای بیچارگان مضطر را جز تو پاسخی نخواهد رسید و ندبه صالحان را دادخواهی به شایستگی تو نخواهد آمد.

از چنین خدایی که در برابر بخل من جود می ورزد، فقر مرا با غنای خویش پاسخ می دهد، زشتی های مرا با پرده غفرانش می پوشاند، جهل مرا به علم نامتناهی اش برطرف می کند، خیره سری ام را در دریای بردباری اش غرق می کند و به ابتلای دردآلوده من به گناه، عافیت می بخشد، چه انتظاری می توان داشت جز اینکه از گناهانم چشم بپوشد و ضعف هایم را نادیده بیانگارد و باب رحمت و رزق آسمانی خودرا بر من بگشاید؟!